maandag 9 april 2018

Van Familie moet je het hebben


Na wat opmerkingen op Twitter, dacht ik; neem toch weer eens contact op met mijn broers en zus. Eens zien of ze na vele jaren geen contact, toch bereid zijn om het wel voor ons op te nemen, wat ze aldoor hebben nagelaten. Temeer omdat na 10 jaar de muren, van bedrog, meer en meer op ons afkomen, de gemeente schijnbaar de weg hebben gevonden om definitief van ons af te komen. Mijn verweer hiertegen, dat alleen werkt niet. Maar als een familie als geheel/eenheid verweer voert, wie weet? Gisteren vond het eerste contact na jaren weer plaats. Maar mijn God hadden we dat maar na gelaten. Het werd al snel duidelijk dat mijn lievelings-broer van weleer, de op één na oudste, ons keihard liet vallen. Hij degene was die eerder, even met groot gemak tijdens zijn vakantie, mijn oudste broer en zus toestemming gaf om een ( onterechte ) melding te doen bij het AMK. Een melding die ons leven de jaren erna totaal zou vernietigen. Een melding die ons in contact bracht met de gemeente en diverse instanties. Zoals Jeugdzorg die onze situatie alleen maar erger zouden gaan maken. Een melding die ons inhoudelijk vele jaren erna ons blijvend vorm zou geven door o.a privacy schending. Dat door gemeente en wederom instanties die de gemeente inzet om te mondige burgers te isoleren en om hen het leven onmogelijk te maken. Als mijn familie de door ons aangevochten melding ingetrokken hadden en niet klakkeloos hadden laten staan, was het misschien zo geweest, dat de gemeente dat zwarte kruid niet hadden gehad om ons, ten voordele van zichzelf, af te schieten. Ik ben gewoon gebleven wat mijn oudste broer heeft vorm gegeven op een wijze waar de honden geen brood van lusten in die melding, dat samen met mijn zus. Een dossier wat nooit is verdwenen. Ondanks een klachtenprocedure waaruit excuses zijn voortgekomen en diverse beloften , niet nagekomen. Zoals ook het dossier wat nooit is opgeheven/vernietigd door hen (jeugdzorg), maar in de jaren erna tegen ons is gebruikt en gedeeld ( zonder toestemming ), op een misselijke manier. Mijn broers, mijn zus hadden dit kunnen voorkomen, maar geven fouten niet graag toe, ze zijn er ook te trots voor om daarin te voorzien. Liever behoud van hun trots dan een leven sparen/beschermen van een broer en zijn gezin.

De jaren na die melding zijn wij onder het juk van de gemeente, haar gesubsidieerde instanties, gebleven. Waar hulp uitbleef, men alleen maar maande; jullie moeten eerst onder bewind (door melding broers/zus ), anders geen hulp. Wellicht om ons ook financieel middelen te ontnemen, opdat we helemaal geen verweer meer konden voeren, meer optimaal geïsoleerd konden worden. Mijn op één na oudste broer heeft ons nog wel 3 jaar later bijgestaan op de camping, na ons ook gewoon uit huis te hebben laten trappen, de rest ook,  aan het begin van dat jaar. Hij heeft in dat jaar zelf geconcludeerd dat de gemeente en toen Rijnstad ( maatschappelijk werk Arnhem ) totaal geen hulp boden, helemaal niks. Hij heeft daar diverse brieven over geschreven aan wethouder Henk Kok. Zo heeft hij destijds ook een poster gemaakt omtrent onze situatie en deze onder de aandacht gebracht bij de gemeente. Maar er gebeurde niks, helemaal niks. Deze broer heeft het toen af laten weten op basis van een tekort aan inlevingsvermogen hoe een gezin moet leven, op een camping, echt alles kwijt en nog een vader die een zware hartoperatie heeft ondergaan en niet van een camping af kan! Niet te min, de anderen hebben helemaal niets gedaan, mij ( ons ) slechts levend begraven, dat kon ik toen nog niet zeggen van mijn op één na oudste broer. Toen nog niet!

Aanklikken om te vergroten

Twee jaar later kreeg ik een hartstilstand, door de enorme spanningen waar mijn familie ons gewoon in lieten en na mijn hartstilstand hadden ze nog het lef  om te vragen of ik het op prijs zou stellen dat ze mij in het ziekenhuis bezochten, ik heb ze geweigerd. Omdat ik ( wij )  in beginsel door hun toedoen te maken hebben gekregen met een gemeente en instanties die geen enkele vorm van kritiek dulden en schermden met het gemelde door mijn oudste broer en zus. Ze hadden mij nooit onder de macht van de gemeente/instanties moeten brengen door iets te vertellen wat ik nooit ben geweest, wat ze weten, ze kennen mij. Verder een gemeente die, schijnbaar, niet weten wat hulp bieden is, maar wel heel goed weten hoe men oprechte en terechte kritiek in de doofpot kunnen deponeren en daarmee mensen, een gezin, dus ook kinderen. Dat al die tijd, mijn familie dat prima vonden, nog steeds vinden is voor mij een zeer pijnlijk gegeven. Pijnlijker omdat ze mij (ons) erin hebben gelaten, is hun trots zo belangrijk dat het mijn dood waard is? Los het zelf op zeggen ze, kan, maar als je te maken krijgt met een gemeente die elke oplossing blokkeert en je leven naar de knoppen helpen, wat dan? Rest mij in deze om nog even te zeggen, dat mijn vrouw mijn op één na oudste broer wel weer genodigd had ten tijde van mijn hartstilstand, waaraan ik geen bijdrage had. ( ik was er even niet ) Mijn vrouw was toen gewoon domweg alleen, dus begrijp het wel. Niet te min haakte deze broer weer af nadien omdat hij zo zijn eigen beleving had, waaraan ik ondergeschikt gemaakt werd. Net zo simpel als eigen schuld dikke bult toewijzing, zonder verder na te denken, dat zonder echt in te leven waar wij zijn komen te staan. 

Maar goed nu vier jaar na mij hartstilstand, van niemand ooit iets gehoord, zelf al die tijd in diepe ellende vertoevend, heeft mijn vrouw besloten om ze toch weer te bellen omdat het ons ontzettend slecht gaat. Ik was er niet een voorstander van, wel overwogen maar uit angst om weer in hen teleurgesteld te worden, liever niet Al snel werd de teleurstelling wederom geboren wat mij explosief maakte door de opbouw van jarenlange spanning waarin ik alleen is maar alleen voortdurend heb ervaren, daarin duidend naar mijn familie. Wie zo schijnheilig goed in staat zijn geweest om tijdens het leven van mijn ouders te doen alsof, maar mijn bloed in werkelijkheid konden drinken omdat ik een nakomertje was en daardoor al genoeg verwend was door mijn ouders. ( Mijn verklaring ) Ze zeggen het niet in de woorden, val maar dood, maar het komt er wel op neer, waarom ze ooit naar het ziekenhuis zijn gekomen, wilde komen is voor mij een raadsel? 

Ik moet van de onderkant naar de bovenkant klimmen, dat zonder middelen om op die wijze mijn broers en zus tegemoet te komen, mensen die zelf echter geen enkele moeite doen om te willen afdalen naar de onderkant waar ik (wij) moeten leven. Ze weigeren elk inlevingsvermogen om maar enigszins te beseffen hoe het is om aan de onderkant te moeten leven van onze samenleving. Ze hebben geen empathie, geen compassie en roepen gezamenlijk eigen schuld dikke bult, zonder tegenslagen, ziekte in ogenschouw te willen nemen. Waarom, om eigen beweging in menselijkheid te voorkomen? Ik had anders verwacht van eigen vlees en bloed, teleurstellend, verdrietig.  Temeer omdat ze mij dood wensen en mij feitelijk al levend begraven hebben, naast mijn ouders! Het maakt mij treurig, zo aan het naderend einde van mijn leven!