dinsdag 2 mei 2017

Zelfmoordwaardig

Door omstandigheden, in dit blog genoeg om over te lezen, wordt ik elke ochtend heden ten dage wakker met de gedachte, mijn God........weer een dag. Bijna zo goed als een teleurstellende gedachte, waar ik niet vrolijk van wordt.....weer een dag. 





Dat wat vroeger anders was, tijdens een (leuke) baan, leuk inkomen en alles op een rijtje, waarbinnen vooral gezond, alive and kicking. Elke dag was toen een uitdaging, streven naar succes, vooral om mezelf voor mezelf en mijn gezinnetje. In die tijd was er dan ook nog wat uit de dag te halen, binnen je werkzaam leven en daarbuiten. Kansen volop, toen nog niet beseffend dat werk, gezondheid en een goed inkomen mij daar in voorzag als basis om het tot een succes te mogen maken. Een basis die ook een gevoel van vrijheid gaf, achteraf beschouwend een schijn vrijheid, want ook toen al was er sprake van een financiële dictatuur. Echter toen nog een dictatuur die niet zo hard binnenkwam als nu, door ja, gewoon genoeg geld. Ik beleefde daardoor een soort van economische vrijheid, maar een vrij leven leiden, nee achteraf gezien was ook daar toen geen sprake van. Maar het moeten werd verzacht, omdat je aan moeten probleemloos kon voldoen. Waardoor het niet als moeten ervaren werd door mijn persoon. 

Echter als je leven een draai krijgt van 180 graden, door baanverlies, bedacht door een ander, in mijn geval het rookbeleid, gaat moeten groeien en wordt je vrijheid verkleint, feitelijk alleen door minder middelen en daarmee geld. Wordt dan nog eens ziek, verkrijg schulden daardoor, omdat banen uitblijven of weer snel verloren gaan door die verdomde tijdelijke arbeidscontracten. Wordt "moeten" versterkt en ga je sterker ervaren dat vrijheid voortdurend, dus al eerder, niet meer is dan een illusie. Moeten neemt de vrijheid over, die je eerder (alleen ) dacht te genieten. 




Feit is dat werk, mits het voldoende inkomen voortbrengt, vrijheid genereert en moeten verduisterd. Verlies je werk, je gezondheid, ervaar verbanning van de arbeidsmarkt ( door ziekte ) en langzaam maar zeker komt het echte leven uit de mist te voorschijn. Kom je door het voorliggende in aanraking met werkende in de hulpverlenende sector wie mensen hebben waar ik een ding had in mijn werk. En o jee, wat gaat daar veel fout, fouten waar ze niet op aangesproken kunnen worden, noch op kunnen worden gecorrigeerd. Want het merendeel wordt beschermd vanuit subsidie verstrekkers, wie op hun beurt hen niet controleren op hun werkzaamheden waarvoor de organisatie/instantie van hen subsidie voor ontvangt. Dan is het niet kunnen corrigeren of aanspreken tweeërlei, want bijvoorbeeld een gemeente wordt niet graag aangesproken op zijn falende controle en daarmee ook verzakende zorgplicht. en daar profiteren de subsidie geile instanties weer van, want samen zwijgen ze je dood uit eigen belang. Helaas werkt de rechtsstaat daaraan mee! De gemeente wordt o.a. Jeugdzorg en zij worden op hun beurt de gemeente, wassen elkaar's handen. en de rechter maakt dat hard, dus mogelijk, waanzinnig!




Resultaat; een situatie die alleen maar verslechterd, vaak onder bewind moeten om verweer (aanspreken/corrigeren te voorkomen ) naast het verzorgen van extra verdiensten zoals huur vragen voor opvang mogelijk te maken, waarbinnen niks gebeurt, geen hulp, geen zorg, niks, helemaal niks. Waarvoor echter wel subsidie wordt verstrekt. Het is dus een booming business voor lugubere instanties, organisaties als bewindvoerder kantoren, o.a Jeugdzorg en het Leger des Heils. Maar een lijst wat aangevuld kan worden, wat dan een zwartboek inhoudelijk niet zou misstaan. Helaas is de subsidie verstrekker de overkoepelende organisatie die wij met ons allen op die positie hebben gestemd, maar alleen interesse in je hebben zolang je een brave betalende burger bent. Geen kritiek, niet aanspreken niet willen corrigeren blijkt een voorwaarde te zijn om hooguit te mogen overleven, als ellende op je pad komt, alleen omdat je dan nog wel kan worden leeg  getrokken, door diverse bedrijven en overheid/instanties. Een dode betaald niet namelijk, dus houden ze je op het randje in leven, waar je zelf niet beter van zal worden! Waar zij echter wel voor betaald worden en ongeschonden blijven door het inmiddels genoemde.

Wat dan overblijft is eigenlijk een zelfmoordwaardig bestaan  nog steeds onder toezicht van hulpverlenende instanties die de opdracht hebben gekregen om tegen betaling een dergelijk bestaan aan zien te houden. Ook al heb je het voor elkaar gekregen om bewind te ontslaan, zijn/haar schuldcreatie zal vanaf dan de rest voor zijn rekening nemen. Van de hulpverlener hoef je dan niks te verwachten die ( organisatie/instantie ) heeft samen met de subsidie verstrekker al lang bedacht om jou op papier als onwelwillend, zorgmijdend neer te zetten. Ook iets, wat je niet gecorrigeerd zal krijgen! Jij zal de schuldige zijn en blijven gewoon door een overmacht die verbonden zijn met elkaar om geld en macht en daardoor een soort van diplomatieke onschendbaarheid genieten, waar ze elkaar in voorzien! Helaas maar al te vaak weer met behulp van een zogenaamde onafhankelijk rechtsstaat, wat niet is!




Door het bovenstaande wordt elke dag zinloos, kansloos en daarom elke ochtend weer......wakker, weer een nieuwe dag...zucht. Wanneer zoiets door gaat slaan, naar, wat je dan onderdeel maakt van de weet ik hoeveel zelfdodingen per jaar, meen 5 per dag. geen idee! Vermoedens kan je niet uitspreken want dan is de kans groot dat de politie je komt opzoeken door een derde, wie echter niet de oorzaak aanpakt, maar schijnbaar bang is dat de oorzaak niet verder kan met je kapot pesten tot het bot en gemeente/instanties machteloos moet toezien hoe je als subsidiegeldboom bent verwelkt! Nadien de schouders ophalend, geen idee hebbend hoe dat nu kon gebeuren. terwijl zij de schuldigen zijn maar die schuld voor elkaar uit de wind houden om vervolging onmogelijk te maken. Helaas accepteert o.a. de politie die onzin, als waarheid, ondanks vaak jaren lange bemoeienis van dat tuig wie dan plots geen idee hebben, kwats!